Gedachten & Gevoel

Alles wat je moet weten

Wil ik dood? NEE! Wilde ik dat dit stopt?! JA!

Het is moeilijk om te zeggen ‘ hoe het allemaal begon’. Want ik kan ook niet zeggen het was er ineens. Het was een opstapeling van allerlei gebeurtenissen en eigenlijk is het moeilijk om  de vinger op de zere plek te leggen. Tegenslag na tegenslag zag ik het leven niet meer zitten. Wilde ik dood? NEE! Wilde ik dat dit stopte? Ja zeker, maar welke tiener kan in deze maatschappij bedenken, misschien ben ik wel depressief?

Ik had een relatie. Deze liep stuk en het was allemaal net iets heftiger dan normaal. Onze wegen scheiden na het krijgen van een heftig ongeluk. Ik ging in gesprek met de huisarts en riep uit wanhoop dat ik niet meer wilde. Waarop hij zei dat ik echt met een specialist moest gaan praten. Zo doende ben ik bij een psycholoog terecht gekomen. Ik had al minstens 12 instanties achter de rug en ik dacht gaan we weer… maar deze keer was het anders. Ik kon het echt niet meer alleen en slechter dan dit kon ik mij niet voelen. Maar ook zij vond de situatie erg lastig. Ik moest op gesprek bij de crisisdienst. En zij vonden het een goede keuze om me te laten opnemen in een psychiatrische inrichting. PANIEK! Ik wilde dit echt niet. Ik ben niet gek ik wil gewoon graag gehoord worden.

Maar op dat moment heb je geen keuze. Door een gebrek aan plaatsen en aan geld kwam ik op een gesloten afdeling. Dit was het dan. Echt het einde van de wereld dacht ik. Ik weet nog goed mijn ouders gingen mee en de deur ging dicht. Daar zat ik dan. Zonder iemand die me OOIT ging begrijpen. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld. En dat kan ik echt met zekerheid zeggen. Dagen van therapie volgen en steeds meer kwam het besef dat ik hier niet op de juiste plek zat. De mensen die daar zaten, zij waren in een heel ander stadium dan ik was. Ik ging met verlof. Het waren maar 5 uur, maar dit waren de ergste 5 uur in tijden. Ik mocht naar huis en ik had het gevoel dat overal waar ik was de mensen mij aankeken. Net alsof ze wisten dat ik in behandeling was. Maar tijd leerden mij meer en meer dat het absoluut niet aan mij te zien was. En dat was het gevaar.  Tijdens mijn behandeling kwamen mijn beste vrienden en familie op bezoek. Dit was raar, want ik was totaal mezelf niet. En jaren later kwam ik er pas achter wat voor invloed het op hen had.

Na een week mocht ik van de afdeling af. Ik was geen gevaar voor mijzelf en al helemaal niet voor anderen. Maar ik bleef in therapie. Dit voelde voor mij ook als afleiding en bij de dagbehandeling kreeg ik hulp bij de dagelijkse dingen, de dagelijkse zorgen en kon ik een beetje ontspannen tijdens sport. Na 8 weken bleef het bij gesprekken en mocht ik mijn ding weer gaan doen. In dat geval was het een opleiding.

Maar de spanning bleef en ik voelde me diep en diep ongelukkig. Ik kwam keer op keer weer bij de crisisdienst. Waarom ik daar zat, omdat ik gehoord wilde worden. Thuis was voor mij niet de plek om beter te worden. En terwijl ik dit aan het typen ben. Besef ik dat ik veel van die tijd ook niet meer weet. En soms is dat maar beter ook. Ik werd weer opgenomen. Dit keer op de openafdeling. Het was de week voor kerst en iedereen mocht met verlof. Behalve ik. Ik kon er even tot rust komen. Ze noemde het een time-out opnamen. Tijdens deze opnamen kon ik ook starten met mijn antidepressiva. Wat, IK?! Aan de antidepressiva. Het leek wel een strijd tegen mezelf, maar dit wilde ik niet, ik ben niet depressief, ik kan wel zonder. Is wat er dagelijks wel 100 x door me heen ging. Maar na een week mocht ik het weer zelf gaan proberen. En de weken gingen voorbij en ik merkte echt dat de scherpe randjes van het leven afgingen.

Ik stopte met school en ik kreeg een baan. Vanaf hier ging het allemaal weer een beetje bergopwaarts. Na hard werken en veel gesprekken kreeg ik zelfs de baan die ik nu heb en waar ik elke dag nog super blij mee ben. Maar hoe zit het nu met de depressie en reageert mijn omgeving daar op?

Op de dag van vandaag kan ik nog steeds zeggen dat het leven zwaar is. Ik ben nog steeds wekelijks in gesprek met professionals en dat is niet altijd makkelijk. Ik heb in 21 jaar tijd meer levenservaring opgedaan dan een 80 jarige. En als mensen tegen mij zeggen ‘wat erg op zulke jonge leeftijd’ dan kan ik alleen nog maar denken. Ik ben blij dat ik dit op jongen leeftijd al mee heb mogen maken. Want nu is het voor mij de tijd om er van te leren. En zeg nou eerlijk. Slechter dan dit werd het niet meer. Ik heb inmiddels diagnose van andere psychiatrische aandoeningen. En ben bereid hier hard voor te werken, zodat ik straks wel de gelukkige ik weer kan zijn.

Ook zie ik nu 2,5 jaar later pas wat het met de mensen om mij heen heeft gedaan. Hoe zwaar het voor de mensen om je heen is als er iemand depressief is waar je om geeft. En daarom is het allemaal nog veel belangrijker om er over te praten, want je bent niet alleen! Ik deal dagelijks met het gevoel van eenzaamheid en teleurstelling, maar ik probeer er in mijn achterhoofd te houden dat er zoveel meer is dan dat. Aan mij is het ook niet te zien (net als bij heel veel andere) dat is soms heel fijn, maar vaak ook heel gevaarlijk. En op die momenten is het fijn om er over te praten, want dat is zo belangrijk. Niet alleen voor jezelf, maar ook de mensen om je heen!

Over Jip

Knows Best

Woon jij in IJsselstein of Lopik? Ben jij tussen de 12 en 24 jaar? En heb jij een vraag of wil je ergens meer over weten? Lees dan vooral verder door!

Lees verder