School, werk en wonen

Alles wat je moet weten

Mijn verhaal over op kamers gaan

Het JIP nodigt graag jongeren uit om een blog te schrijven over hun leven/ ervaringen of iets anders wat ze kwijt willen. Deze keer blogt Lara!

Je hebt twee soorten studenten; de student die niet kan wachten om uit huis te gaan en de student die liever vrijwillig thuis blijft wonen. Ik was/ben zo’n student die niet kon wachten om op kamers te gaan.

Ik kom uit een relatief kleine stad waar iedereen elkaar kent. Ik zeg niet dat daar iets mis mee is, maar ik was het zat. Dan liep ik in de winkel en lag er nog één pak poffertjes, kwam ik weer iemand tegen die ik kende en met wie ik ging kletsen. Eind van het gesprek was ook dat pak poffertjes door iemand anders meegenomen. Of even snel in je zondag kleren naar de stad… dat was echt een no go.

Hoewel ik het erg spannend vond om naar zo’n grote stad als Utrecht te verhuizen, wist ik dat het tijd was om mijn vleugels uit te slaan. Toen ik 17 was ben ik verhuisd naar Utrecht. Wat begon als een groot avontuur zonder plan, eindigde eigenlijk heel goed. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het eerste jaar op mezelf maar wat deed. Ik woonde samen met een vriendinnetje die ook voor het eerst op zichzelf ging wonen. Achteraf vind ik het heel hilarisch maar ik weet nog dat ik mij er toen heel erg aan stoorde. Boodschappen doen was bijvoorbeeld een ramp. Ik haalde eten in huis voor een compleet weeshuis en kon vervolgens alles weggooien omdat ik het niet op kreeg en het bijna zelf uit de koelkast weg liep. Dit was ook het geval met koken. Probeer maar eens voor 1 persoon een pasta te maken! Ik vergiste mij hier zo erg in dat ik dus 3 dagen lang pasta at, en ja dan kom je weer bij het punt dat je veel te veel boodschappen hebt gedaan. Geloof mij, het is een kwestie van oefenen, leren en gewoon doen. Uiteindelijk lukt het om die pasta voor 1 persoon klaar te maken.

Ik ben twee keer verhuisd. Mijn laatste kamer was in een studentenhuis, met 4 andere studenten. Hier merkte ik wel dat er meer tijd ging zitten in het omgaan met mijn huisgenoten. Elke avond zaten we gezellig met zijn alle beneden. In het huis hadden wij huistaken, bijvoorbeeld de glasbak legen (ja dit moest wekelijks gebeuren…). Het lijkt misschien of de hoofdreden om op kamers te gaan lang leve de lol is. Je hebt geen avondklok, straalbezopen thuiskomen zonder dat iemand daar een mening over heeft, in de wc in slaapvallen en de volgende dag niet naar college gaan. En dan te bedenken dat je geen ouders hebt die teleurgesteld zijn, want die weten het toch niet. Ja, het is vaak lang leve de lol, totdat je geen schone kleren meer hebt, geen ontbijt in huis hebt en je drie weken achterloopt op school omdat je al die colleges hebt gemist. Ik heb hier niet alleen veel plezier gehad, maar ook veel geleerd. Je leert namelijk jezelf kennen doordat je er ineens alleen voor staat. Je word heel zelfstandig. De was doen, boodschappen doen, je kamer schoonmaken, je financiën bijhouden, noem het allemaal maar op. Ik leerde niet alleen zelfstandig te zijn maar ook hoe ik in het leven sta. Wat mijn normen en waarden zijn, hoe ik als persoon ben en wat ik wil behalen uit het leven. Ik leerde hier pas echt waarderen wat ik allemaal eigenlijk had. De mensen om mij heen die mij in het kleine stadje helemaal gek maakten, dat kleine loontje waar je zo hard voor werkte, een schone kamer, en een volle koelkast. Maar dit leer je allemaal in de praktijk. Hoe goed je ook denkt om voorbereidt te zijn. Ik kijk terug op zo’n mooie levensles. Ik heb geleerd dat het op mijn eigen kracht best goed gaat. Ik heb mijn vakken gehaald, geleerd te koken en wassen en ben niet doodgegaan op mijn kamer.

Groetjes Lara!

Over Jip

Knows Best

Woon jij in IJsselstein of Lopik? Ben jij tussen de 12 en 24 jaar? En heb jij een vraag of wil je ergens meer over weten? Lees dan vooral verder door!

Lees verder