Gedachten & Gevoel

Alles wat je moet weten

Het chaotische leven van een ADHD ‘er

Nat geregend stap ik van mijn fiets. Ik zet hem voor het huis, want ik ben de sleutel van de schuur vorige week kwijtgeraakt. Meteen bedenk ik dat ik die sleutel vandaag écht moet gaan zoeken. Eenmaal binnen hang ik mijn natte jas uit over de verwarming. Thee, daar heb ik trek in. Ik zet de waterkoker aan en loop naar de woonkamer. De poes begroet mij en ploft naast mij op de bank neer. De kattenbak! Nu verschonen, anders komt er niks meer van. Ik gooi de kattenbak leeg, pak een krant voor onder het kattengrind en, ja, mijn oog valt op de uitpuilende mand met folders. Snel sorteer ik de folders en de folders die wegkunnen gooi ik buiten in de papierbak. Ik zie mijn fiets staan. Oh ja, sleutel zoeken.

Inmiddels is het theewater alweer afgekoeld. Ik zet de waterkoker nog een keer aan en ik ga weer verder met de kattenbak. Onderweg naar de keuken zie ik de druppels van mijn jas op de grond vallen. Shit, de was… En ik loop naar boven. Ik denk dat iedereen zich hier wel eens in herkent. Ook lees ik vaak blogs, die gek genoeg allemaal gelijkenissen hebben.

Op de basisschool kon ik al moeilijk stilzitten. En als ik dan stil zat, dan was ik lekker aan het dromen en naar buiten aan het kijken. “Wiebelig” stond dan ook als opmerking in mijn rapport, ieder jaar weer. Op de middelbare school vluchtte ik zo’n 15 keer per dag naar de wc. De docent praatte te lang en ik merkte dat mijn concentratie op was. Een agenda bijhouden paste niet in mijn straatje en huiswerk vergat ik standaard te maken of mee te nemen. Mijn ouders moesten op gesprek komen op school. Het onderwerp? “Wat moeten we met haar aan?”. Pas op mijn 20ste ging er een lampje branden. Hoe graag ik ook tienen wilde halen, echt studeren lukte mij nooit. Ik kreeg het niet voor elkaar om mij op de leerstof te richten. Mijn schoolwerk ging er onder lijden, ik moest er een oplossing voor zoeken. Na een gesprek met de huisarts werd ik doorverwezen naar een psycholoog. Ja, en dan zit je daar.. Te denken dat er echt iets goed mis is met je. Na het eerste gesprek werd duidelijk dat ik wel eens AD(H)D zou kunnen hebben. Ik moest een traject in, waarbij er eerst gesprekken zouden komen met mijn ouders en mij. Na de gesprekken kreeg ik het verlossende nieuws: ik heb ADD. Het idee dat ik niet gek was, dat ik er echt niets aan kon doen, maakte mij meteen al gelukkig. Maar goed, dan ben je er nog niet. Ik heb heel wat afspraken gehad om te leren omgaan met mijn ADD. En zelfs tijdens dit leerproces liep ik achter de feiten aan. Ik had standaard elke maandag vanaf 16:00uur een afspraak staan. Hoe knap is het dat het mij zelfs dán lukt om afspraken te vergeten…! 

 Na het hele traject om te leren omgaan met ADD veranderde mijn gevoel van geluk. Ik heb een label gekregen, er is iets ‘mis’ met mij. Ik was vooral bang dat ik uitgesloten zou worden op bijvoorbeeld een baan. Wie wilt er nou iemand in dienst met ADD? Inmiddels ben ik blij met mijn labeltje, hij hoort bij mij en staat mij trouwens erg goed. Het maakt wie ik ben. Ik ben geen ADD’er, ik ben een vrouw met ADD. Ik heb een leuke stageplek, een leuke baan, ik woon samen met mijn vriend en volgens mij heb ik geen vijanden gemaakt door mijn ADD, haha! Ik ben nog steeds een chaoot maar ik weet nu wel hoe ik er het beste mee om kan gaan.

Over Jip

Knows Best

Woon jij in IJsselstein of Lopik? Ben jij tussen de 12 en 24 jaar? En heb jij een vraag of wil je ergens meer over weten? Lees dan vooral verder door!

Lees verder