Gedachten & Gevoel

Alles wat je moet weten

Disleksie / dyslex / dyslexie

Ik deel mijn ervaring met jullie over mijn dyslexie. Dit doe ik omdat ik het zelf altijd interessant vind om ervaringsverhalen van anderen te lezen. Het is een soort herkenning van ‘problemen’ waar ik tegen aan loop. Ik denk dat veel jongeren (net als ik) herkenning en erkenning prettig vinden en hier van kunnen leren.

Op de basisschool werd ik altijd gezien als het kind dat de stof niet snapte. Ik kreeg zelfs te horen dat regulieronderwijs te hoog ingeschat zou zijn voor mij. Hiermee werd voor mijn gevoel bedoeld dat ik ‘te dom’ zou zijn. In groep 5 ben ik blijven zitten, ik moest het jaar nog eens overdoen. En waarom? Ik begreep de spellingsregels niet… Nooit heeft er een leerkracht aan gedacht dat het misschien iets anders was, dat ik wel slim was. Mijn ouders hebben daarnaast altijd in mij geloofd. Strijd na strijd voerde mijn moeder gesprekken op school. Tot op de dag van vandaag snapt mijn moeder niet waarom een leraar zoiets tegen een kind zou zeggen. Mijn ouders wisten ergens al dat ik dyslexie heb. Het lastige daaraan is dat de school moet instemmen met remedial teaching. Mijn basisschool weigerde dit tot eind groep 8. Eind groep 8 heb ik ein-de-lijk een onderzoek aangeboden gekregen vanuit school. En ja hoor, dyslexie werd gediagnostiseerd.

Goed, ik had dus moeite met schrijven en lezen. De spellingsregels kreeg ik maar niet onder controle en dat werd op de middelbare school alleen maar erger. Ik werd er dan ook erg onzeker van. Ik verstopte mij als het ware in de klas, ik wilde dus echt niet de beurt krijgen om iets voor te lezen. Een jaar lang ging dit zo door. Ik ging ervan uit dat ik inderdaad niets zou kunnen. Ik maakte mij zorgen wat de rest van de klas wel niet van mij zou vinden als ik een tekst verkeerd zou voorlezen. Doordat het voor mezelf zo’n groot probleem werd, ging het lezen nog moeizamer. Zodra ik de leraar al naar mij zag kijken brak het zweet mij uit.

In de tweede klas van de middelbare school kreeg ik faalangst training. Voor het eerst had ik het idee dat het niet aan mij lag. Tijdens deze training werd mij geleerd dat het niet erg is om fouten te maken. Ik kreeg ondersteuning en huiswerkbegeleiding en ik begon weer in mezelf te geloven. Tijdens toetsen kreeg ik extra tijd en ik werd niet afgerekend op spelfouten in een werkstuk. Ik heb hierbij ook geleerd dat ik mij simpel gezegd gewoon moet neerleggen bij het feit dat ik dyslexie heb.

Het is nu alweer jaren geleden en inmiddels doe ik een HBO studie. Dyslexie gaat niet weg, maar je kan er wel mee leren leven. Ik ben nog steeds de klasgenoot die moeite heeft met teksten voorlezen en ook met studeren merk ik dat ik meer tijd nodig heb dan de gemiddelde student. Ik word er niet meer onzeker van. Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat dyslexie de oorzaak was van mijn lage zelfvertrouwen. Ik denk wel dat veel mensen dyslexie onderschatten. Wanneer je op jonge leeftijd te horen krijgt dat je het niet aan kan, dat je ‘te dom’ bent, dan neem je dat aan. Ik wist niet beter. Woorden kunnen soms meer gevolgen hebben dan een leerstoornis (of een andere stoornis). Daarom, en dat geldt voor iedereen, denk twee keer na voordat je oordeelt over een ander. 

Over Jip

Knows Best

Woon jij in IJsselstein of Lopik? Ben jij tussen de 12 en 24 jaar? En heb jij een vraag of wil je ergens meer over weten? Lees dan vooral verder door!

Lees verder